زرد قبا - فهليان

روزی روزگاری تاجر ثروتمندی بود که چهار زن داشت. زن چهارم را از همه بیشتر دوست داشت و او را مدام با جواهرات گران قیمت و غذاهای خوشمزه  پذیرایی می کرد. بسیار مراقبش بود و تنها بهترین چیزها را به او می داد.

زن سومش را هم خیلی دوست داشت و به او افتخار میکرد . پیش دوستهایش اورا برای جلوه گری می برد گرچه واهمه شدیدی داشت که روزی او با مردی دیگر برود و تنهایش بگذارد.

واقعیت این است که او زن دومش را هم بسیار دوست می داشت . او زنی بسیار مهربان بود که دائما نگران و مراقب مرد بود . مرد در هر مشکلی به او پناه می برد و او نیز به تاجر کمک می کرد تا گره کارش را بگشاید و از مخمصه بیرون بیاید.

اما زن اول مرد ، زنی بسیار وفادار و توانا که در حقیقت عامل اصلی ثروتمند شدن او و موفق بودنش در زندگی بود ، اصلا مورد توجه مرد نبود . با اینکه از صمیم قلب عاشق شوهرش بود اما مرد تاجر به ندرت وجود او را در خانه ای که تمام کارهایش با او بود حس می کرد و تقریبا هیچ توجهی به او نداشت.

روزی مرد احساس مریضی کرد و قبل از آنکه دیر شود فهمید که به زودی خواهد مرد. به دارایی زیاد و زندگی مرفه خود اندیشید و با خود گفت :

" من اکنون چهار  زن دارم ، اما اگر بمیرم دیگر هیچ کسی را نخواهم داشت ، چه تنها و بیچاره  خواهم شد !"

بنابرین تصمیم گرفت با زنانش حرف بزند و برای تنهاییش فکری بکند . اول از همه سراغ زن چهارم رفت و گفت :

" من تورا از همه بیشتر دوست دارم و از همه بیشتر به تو توجه کرده ام و انواع راحتی ها را برایت فراهم آورده ام ، حالا در برابر این همه محبت من آیا در مرگ با من همراه می شوی تا تنها نمانم؟"

زن به سرعت گفت :" هرگز" همین یک کلمه و مرد را رها کرد.

ناچاربا قلبی که به شدت شکسته بود  نزد زن سوم رفت و گفت :

" من در زندگی ترا بسیار دوست داشتم آیا در این سفر همراه من خواهی آمد؟"

زن گفت :" البته که نه! زندگی در اینجا بسیار خوب است . تازه من بعد از تو می خواهم دوباره ازدواج کنم و بیشتر خوش باشم " قلب مرد یخ کرد.

مرد تاجر به زن دوم رو آورد و گفت :

" تو همیشه به من کمک کرده ای . این بار هم به کمکت نیاز شدیدی دارم شاید از همیشه بیشتر ، می توانی در مرگ همراه من باشی؟"

زن گفت :" این بار با دفعات دیگر فرق دارد . من نهایتا می توانم تا گورستان همراه جسم بی جان تو بیایم اما در مرگ ،...متاسفم!" گویی صاعقه ای به قلب مرد آتش زد.

در همین حین صدایی او را به خود آورد :

" من با تو می مانم ، هرجا که بروی" تاجر نگاهش کرد ، زن اول بود که پوست و استخوان شده بود ، انگار سوء تغذیه بیمارش کرده باشد .غم سراسر وجودش را تیره و ناخوش  کرده بود و هیچ زیبایی و نشاطی برایش باقی نمانده بود . تاجر سرش را به زیر انداخت و آرام گفت :" باید آن روزهایی که می توانستم به تو توجه میکردم و مراقبت بودم ..."

در حقیقت همه ما چهار زن داریم !

الف: زن چهارم که بدن ماست . مهم نیست چقدر زمان و پول صرف زیبا کردن او بکنی وقت مرگ ، اول از همه او ترا ترک می کند.

ب: زن سوم که دارایی های ماست . هرچقدر هم برایت عزیز باشند وقتی بمیری به دست دیگران خواهد افتاد.

ج: زن دوم که خانواده و دوستان ما هستند . هر چقدر هم صمیمی و عزیز باشند ، وقت مردن نهایتا تا سر مزارت کنارت خواهند ماند.

د: زن اول که روح ماست. غالبا به آن بی توجهیم و تمام وقت خود را صرف تن و پول و دوست می کنیم . او ضامن توانمندی های ماست اما ما ضعیف و درمانده رهایش کرده ایم تا روزی که قرار است همراه ما باشد اما دیگر هیچ قدرت و توانی برایش باقی نمانده است.

Motivational stories

مترجم : مریم امامی

نظرات ()

در طريقت هر چه پيش سالک آيد خير اوست

در صراط مستقيم ای دل کسی گمراه نيست

تا چه بازی رخ نمايد بيدقی خواهيم راند

عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نيست

چيست اين سقف بلند ساده بسيارنقش

زين معما هيچ دانا در جهان آگاه نيست

اين چه استغناست يا رب وين چه قادر حکمت است

کاين همه زخم نهان هست و مجال آه نيست

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

ور نه تشريف تو بر بالای کس کوتاه نيست

نظرات ()

مرا گویی که رایی ؟ من چه دانم !

چنین مجنون چرایی ؟ من چه دانم !

مرا گویی بدین زاری که هستی ،به عشقم

به عشقم چون برآیی ؟ من چه دانم!

منم در موج دریاهای عشقت ،موج دریاهای عشقت

مراگویی کجایی ؟ من چه دانم!

من چه دانم ! من چه دانم !من چه دانم !

مرا گویی به قربانگاه جان ها ، نمی ترسی؟

نمی ترسی که آیی ؟ من چه دانم !

مرا گویی چه می جویی دگر تو ، برای روشنایی ؟

من چه دانم! من چه دانم! من چه دانم!

شبی بربود ناگه شمس تبریز

زمن یک دانه جانی ، من چه دانم !

من چه دانم! من چه دانم! من چه دانم!

مرا گویی تورا با این قفس چیست؟

اگر مرغ هوایی این قفس چیست؟

این قفس چیست؟

این قفس چیست؟

این قفس چیست؟

من چه دانم!

من چه دانم!

من چه دانم!

مرا گویی چه سانی ؟ من چه دانم !

کدامی وز کیانی؟ من چه دانم !

مرا گویی چنین سرمست و مخمور

ز چه رطل گرانی ؟ من چه دانم !

مرا گویی در آن لب او چه دارد ؟

کز او شیرین زبانی ؟ من چه دانم !

مرا گویی در این عمرت چه دیدی ؟

به از عمر و جوانی ؟ من چه دانم !

بدیدم آتشی اندر رخ او

چو آب زندگانی من چه دانم !

اگر من خود توام پس تو کدامی ؟

تو اینی یا تو آنی ؟ من چه دانم !

چنین اندیشه‌ها را من که باشم؟

تو جان مهربانی ؟من چه دانم !

مرا گویی که بر راهش مقیمی

مگر تو راهبانی ؟ من چه دانم !

مرا گاهی کمان سازی گهی تیر

تو تیری یا کمانی ؟ من چه دانم

نظرات ()

نه سلامم  نه علیکم
نه سپیدم   نه سیاهم
نه چنانم که تو گویی
نه چنینم که تو خوانی
و نه آنگونه که گفتند و شنیدی
نه سمائم  نه زمینم
نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم
نه سرابم
نه برای دل تنهایی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم
نه حقیرم
نه فرستادۀ پیرم
نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم
نه جهنم نه بهشتم
چُنین است سرشتم
این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم ...

گر به این نقطه رسیدی
به تو سر بسته و در پرده بگویــم
تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را
آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی
خودِ تو جان جهانی
گر نهانـی و عیانـی
تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی
تو خود اسرار نهانی

تو خود باغ بهشتی
تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی
به تو سوگند
که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی
نه که جُزئی
نه که چون آب در اندام سَبوئی
تو خود اویی  بخود آی
تا در خانه متروکۀ هرکس ننشـــینی و
بجز روشنــی شعشـعۀ پرتـو خود هیچ نبـینـی
و گلِ وصل بـچیـنی....

یا حق

نظرات ()

کنون از خانه بیرون شو که بهمن بر گریز آمد

ز رعد آسمان بشنو تو آواز دهل یعنی

عروسی دارد این عالم که بستان پر جهیز آمد

بیا وبزم سلطان بین زجلگه خاک خندان بین

که یاقی رفت واز نصرت نسیم مشک ریز آمد

به گوش غنچه نیلوفر همی گوید که یا ابهر

به استیز عدو می خور که هنگام ستیز آمد

خموش با شو بجو عصمت سفر کن جانب حضرت

که نبود خواب را لذت چو بانگ خیز خیز آمد

نظرات ()

اگر از جسم بگذری و به جان رسی به حادثی رسیده باشی. حق قدیم است از کجا یابد حادث قدیم را؟ما للتراب و رب الارباب؟

نزد تو آنچه بدان بجهی و برهی، جانست، و آنگه اگر جان بر کف نهی چه کرده باشی؟!

چون چنین بارگاهی است، اکنون او بی نیاز است تو نیاز ببر، که بی نیاز، نیاز دوست دارد.

به واسطه آن نیاز از میان این حوادث ناگاه بجهی.

از قدیم چیزی به تو پیوندد و آن عشق است.

دام عشق آمد و در او پیچد، که یحبونه تاثیر یحبهم است.

از آن قدیم، قدیم را ببینی و هو یدرک الابصار.

این است تمامی این سخن که تمامش نیست، الی یوم القیامه تمام نخواهد شد.

نظرات ()

بر من كه سبویی زده ام خرقه حرام است
ای مجلسیان راه خرابات كدام است
با چون تو حریفی به چنین جای در این وقت
گر باده خورم خمر بهشتی نه حرام است
دردا كه بپختیم در این سوز نهانی
آنرا خبر از آتش ما نیست كه خام است

نظرات ()

عزم آن دارم که امشب مست مست
پای‌کوبان کوزه دردی به دست
سر به بازار قلندر برنهم
پس به یک ساعت ببازم هرچه هست
تا کی از تزویر باشم رهنمای
تا کی از پندار باشم خودپرست
پرده پندار می‌باید درید
توبه تزویر می‌باید شکست
وقت آن آمد که دستی برزنم
چند خواهم بود آخر پای‌بست
ساقیا در ده شرابی دلگشا
هین که دل برخواست، می در سر نشست
تو بگردان دور تا ما مردوار
دور گردون زیر پای آریم پست
مشتری را خرقه از سر برکشیم
زهره را تا حشر گردانیم مست
پس چو عطار از جهت بیرون شویم
بی‌جهت در رقص آییم از الست

نظرات ()

... بار اندوه روزی را که هنوز نیامده بر روزی که در آن هستی حمل مکن، و بدان هرچه از مال تحصیل نمایی زیاده از قوت خود در آن بهره نخواهی داشت و خزینه دار دیگری خواهی بود و بدان در حلال دنیا حساب است و در حرام دنیا عقاب، و مرتکب شبه های آن شدن موجب عتاب است.

نظرات ()

حکایت بهلول و شیخ جنید بغداد

 آورده‌اند که شیخ جنید بغداد به عزم سیر از شهر بغداد بیرون رفت و مریدان از عقب او. شیخ احوال بهلول را پرسید. گفتند او مردی دیوانه است. گفت او را طلب کنید که مرا با او کار است. پس تفحص کردند و او را در صحرایی یافتند. شیخ پیش او رفت و در مقام حیرت مانده سلام کرد. بهلول جواب سلام او را داده پرسید چه کسی (هستی)؟ عرض کرد منم شیخ جنید بغدادی. فرمود تویی شیخ بغداد که مردم را ارشاد می‌کنی؟ عرض کرد آری... بهلول فرمود طعام چگونه میخوری؟ عرض کرد اول «بسم‌الله» می‌گویم و از پیش خود می‌خورم و لقمه کوچک برمی‌دارم، به طرف راست دهان می‌گذارم و آهسته می‌جوم و به دیگران نظر نمی‌کنم و در موقع خوردن از یاد حق غافل نمی‌شوم و هر لقمه که می‌خورم «بسم‌الله» می‌گویم و در اول و آخر دست می‌شویم.

بهلول برخاست و دامن بر شیخ فشاند و فرمود تو می‌خواهی که مرشد خلق باشی در صورتی که هنوز طعام خوردن خود را نمی‌دانی و به راه خود رفت. مریدان شیخ را گفتند: یا شیخ این مرد دیوانه است. خندید و گفت سخن راست از دیوانه باید شنید و از عقب او روان شد تا به او رسید. بهلول پرسید چه کسی؟ جواب داد شیخ بغدادی که طعام  خوردن خود را نمی‌داند. بهلول فرمود آیا سخن گفتن خود را می‌دانی؟ عرض کرد آری. بهلول پرسید چگونه سخن می‌گویی؟ عرض کرد سخن به قدر می‌گویم و بی‌حساب نمی‌گویم و به قدر فهم مستمعان می‌گویم و خلق را به خدا و رسول دعوت می‌کنم و چندان سخن نمی‌گویم که مردم از من ملول شوند و دقایق علوم ظاهر و باطن را رعایت می‌کنم. پس هر چه تعلق به آداب کلام داشت بیان کرد.

بهلول گفت گذشته از طعام خوردن سخن گفتن را هم نمی‌دانی. پس برخاست و دامن بر شیخ افشاند و برفت. مریدان گفتند یا شیخ دیدی این مرد دیوانه است؟ تو از دیوانه چه توقع داری؟ جنید گفت مرا با او کار است، شما نمی‌دانید. باز به دنبال او رفت تا به او رسید. بهلول گفت از من چه می‌خواهی؟ تو که آداب طعام خوردن و سخن گفتن خود را نمی‌دانی، آیا آداب خوابیدن خود را می‌دانی؟ عرض کرد آری. بهلول فرمود چگونه می‌خوابی؟ عرض کرد چون از نماز عشا فارغ شدم داخل جامه‌ خواب می‌شوم، پس آنچه آداب خوابیدن که از حضرت رسول (علیه‌السلام) رسیده بود بیان کرد. بهلول گفت فهمیدم که آداب خوابیدن را هم نمی‌دانی. خواست برخیزد جنید دامنش را بگرفت و گفت ای بهلول من هیچ نمی‌دانم، تو قربه‌الی‌الله مرا بیاموز. بهلول گفت چون به نادانی خود معترف شدی تو را بیاموزم.

بدانکه اینها که تو گفتی همه فرع است و اصل در خوردن طعام آن است که لقمه حلال باید و اگر حرام را صد از اینگونه آداب به جا بیاوری فایده ندارد و سبب تاریکی دل شود. جنید گفت جزاک الله خیراً! و در سخن گفتن باید دل پاک باشد و نیت درست باشد و آن گفتن برای رضای خدای باشد و اگر برای غرضی یا مطلب دنیا باشد یا بیهوده و هرزه بود. هر عبارت که بگویی آن وبال تو باشد. پس سکوت و خاموشی بهتر و نیکوتر باشد. و در خواب کردن این‌ها که گفتی همه فرع است؛ اصل این است که در وقت خوابیدن در دل تو بغض و کینه و حسد بشری نباشد.

نظرات ()

جز وی چه باشد کز اجل اندررباید کل ما

صد جان برافشانم بر او گویم هنییا مرحبا

رقصان سوی گردون شوم زان جا سوی بیچون شوم

صبر و قرارم برده​ای ای میزبان زودتر بیا

از مه ستاره میبری تو پاره پاره میبری

گه شیرخواره می​بری گه می​کشانی دایه را

دارم دلی همچون جهان تا میکشد کوه گران

من که کشم که کی کشم زین کاهدان واخر مرا

گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد

من آردم گندم نیم چون آمدم در آسیا

در آسیا گندم رود کز سنبله زادست او

زاده مهم نی سنبله در آسیا باشم چرا

نی نی فتد در آسیا هم نور مه از روزنی

زان جا به سوی مه رود نی در دکان نانبا

با عقل خود گر جفتمی من گفتنیها گفتمی

خاموش کن تا نشنود این قصه را باد هوا

مولانا

نظرات ()

منِ دیوار قفس بی هٌشَه دون سَر مَزَنیت

یُه نَه پَروازِه وَ من کُنجِ قَفَس پَر مَزَنیت

دَورِ پَی جادهَ مَپیچیت مِثِ مارو هَفی

یَعنی ایطوریَ سَرهَرخَطَه چَمبَر مَزَنیت

هَرپَرَندَه َی یَه صِدی داره که مخصوصِ خُشه

خَندِسَن کوگَ  قَدِ جیقَه یِ شَوپر مَزَنیت

اَگَه بَندیر بَهاریت و وَدین صلح و صفا

تیرَ کِر بالِ پَرستو وُ کَموتَر مَزَنیت

عشق ، مَعصومِه وَ بازی مَگریتِش اُمرو

هَی وَ پَس سَر وَرِ پَهلیشْ وَ خَنجَر مَزَنیت

اَو وَ گُل تازه شِکُفتَه اَگَه نیدیتْ مَدیت

دَسِ کَمْ وَ زرِ لالَه یِ پَر پَر مَزَنیت

پا کَنی کردَنِ هر باغَ بَهونَه مَکُنیت

تیشَه مِنْ ریشَه ی نارنج و دَبی تَر مَزَنیت

آخُه بَلگ ایخَره تاریخ وُ وَرَق ری ویبو

نقشِ وارینَه وَ من صَفحهَ ی دَفتر مَزَنیت

انصاری فهلیانی

نظرات ()

رخش در بادیه بیهوده نمی تازم من

سر بجز در ره مقصود نمی بازم من

نه ببندم به ریا داغ به پیشانی خویش

نه بگویم سخن از شرح پریشانی خویش

من که آرامش خود در بر توفان دیدم

از چه گویم که شبی خواب پریشان دیدم

مثل باز است دلم، از پی دانه نشود

با خور و خواب و هوس شانه به شانه نشود

سینه را چاک دهم پرده ز دل بردارم

تا که بی پرده بگویم که چه در دل دارم

زندگی آب روان است، نشستن تا کی؟

جاده چشمش نگران است، نشستن تا کی؟

خیمه را کنده و ره توشه ز جان بردارید

نقش بنشستگی از نقش جهان بردارید

چه شد آخر که به دنبال کم و بیش شدیم؟

مصلحت چیست که ما مصلحت اندیش شدیم؟

چه شد آن عشق که می سوخت دل آتش را؟

داشت در ترکش خود، جان و دل آرش را

می زند چنگ بر آن، پنجه ی هر دست امروز

عشق بی شائبه افتاده به بن بست امروز

نیست جز لفظ ادیبانه ی شهوت این عشق

مست گشته است ز پیمانه ی شهوت این عشق

وای از آن روز که یکباره ورق برگردد

از طنین نفس عشق، جهان کر گردد

یوسف گرگ زده شاه جهان خواهد شد

آخر آن عاشق عیار عیان خواهد شد

کاکلی غمزده و مرغ چمن شیدا نیست

این چه جشنی است که لبخند به لب پیدا نیست؟

عندلیبان ارم از چه پریشان حالید؟

نکند موسم کوچ است چو نی می نالید

خواستم تا غزلی نغز سرایم، هیهات

تا به دنبال غزل همرهت آیم، هیهات

اشک شد خامه ی من خون دل شبگردی

مثنوی شد غزلم، مثنوی پردردی

هر چه در چنته ی خود بود چرا رو کردم؟

وطن آواره منم، من به شما رو(خو؟) کردم

از قضا نیست رهایی، چه کنم؟ باید رفت

گر چه سخت است جدایی، چه کنم؟ باید رفت

این جهان پر ز هیاهو و پر از تشویش است

عزم خود جزم نمایید که شب در پیش است

رخش اندیشه ی تان پر نفس و سرکش باد

دلتان گرم و عطش زای(؟) چنان آتش باد

یادی از غمزدگان قفس آباد کنید

هر طرف بال گشودید مرا یاد کنید

یاد آوازه ی بلبل به چمن خواهد ماند

عشقتان تا به ابد در دل من خواهد ماند

زندگی آب روان است، نشستن تا کی؟

جاده چشمش نگران است، نشستن تا کی؟

 احمد انصاری - فهلیان-----ی

نظرات ()

مائیم و می و مطرب و این کنج خراب          جان و دل و جام و جامه در رهن شراب

فارغ ز امـــــــــــــــــــید و بیم عذاب               آزادز خاک و باد و از آتــــــــــــــــش و آب

نظرات ()

ز روز گذر کردن اندیشه کن                    پرستیدن دادگر پیشه کن

به نیکی گرای و میازار کس              ره رستگاری همین است و بس

نظرات ()