زرد قبا - فهليان

شمس:

هر زمان نوعی شود دنیا و ما

                            بی خبر از نو شدن اندر بقا

پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتی است

                            مصطفی فرمود دنیا ساعتی است

آزمودم مرگ من در زندگی است

                           چون رهی زین زندگی پایندگی است

مولانا:

        کیستی تو؟

        کیستی تو؟

قطره ای از باده های آسمان

این جهان زندان و ما زندانیان

حفره کن زندان و خود را وارهان

        کیستی تو؟

آدمی مخفیست در زیر زبان

این زبان پرده است بر درگاه جان

        کیستی تو؟

تیر پران بین و ناپیدا کمان

جانها پیدا و پنهان جان جان

        کیستی تو؟

رهنمایم همرهت باشم رفیق

من قلاووزم در این راه دقیق

        کیستی تو

        همدلی کن ای رفیق

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم

هر کو که پری خوتر در شیشه کنم زو طرح

برخوانم و افسونش حراقه بجنباند

هم ناطق و خاموشم

هم لوح خموشانم

هم خونم و هم شیرم

هم طفلم و هم پیرم

        کیستم من کیستم من چیستم من؟

تا نگردی پاکدل چون جبرییل

                گرچه گنجی درنگنجی در جهان

                رخت بربند و برس در کاروان

                آدمی چون کشتی است و بادبان

                تا کی آرد باد را آن بادران

                هیچ نندیشم به جز دلخواه تو

                شکر ایزد را که دیدم روی تو

یافتم ناگه رهی من سوی تو

چشم گریانم ز گریه کند بود

                یافت نور از نرگس جادوی تو . . .

بس بگفتم کو وصال و کو نجات

برد این کو کو مرا در کوی تو

جست و جویی در دلم انداختی

تا ز جست و جو روم در جوی تو

خاک را هایی و هویی کی بدی

گر نبودی جذب های و هوی تو

مخزن انا فتحنا برگشا

سر جان مصطفی را بازگو

مستجاب آمد دعای عاشقان

ای دعاگو آن دعا را بازگو

چون دهانم خورد از حلوای او

چشم روشن گشتم و بینای او

پا نهم گستاخ چون خانه روم

پا نلرزانم نه کورانه روم

خونه خودمون-رو رختخوابا

خونه بابا جون

خونه خاله نسرین با سنجد

آرش پسرخاله مهرسا که 2 سال و 8 ماهش

شادلین 2 ماهه و عمو جبار

سربیشه با کیان پس عموی مهرسا که 1 سال و 10 ماهشه

مهرسا - شقایقهای زیبا

جاشو کیان

فهلیان - حموم کَلی - مهرسا با عموهاش

روزی روزگاری تاجر ثروتمندی بود که چهار زن داشت. زن چهارم را از همه بیشتر دوست داشت و او را مدام با جواهرات گران قیمت و غذاهای خوشمزه  پذیرایی می کرد. بسیار مراقبش بود و تنها بهترین چیزها را به او می داد.

زن سومش را هم خیلی دوست داشت و به او افتخار میکرد . پیش دوستهایش اورا برای جلوه گری می برد گرچه واهمه شدیدی داشت که روزی او با مردی دیگر برود و تنهایش بگذارد.

واقعیت این است که او زن دومش را هم بسیار دوست می داشت . او زنی بسیار مهربان بود که دائما نگران و مراقب مرد بود . مرد در هر مشکلی به او پناه می برد و او نیز به تاجر کمک می کرد تا گره کارش را بگشاید و از مخمصه بیرون بیاید.

اما زن اول مرد ، زنی بسیار وفادار و توانا که در حقیقت عامل اصلی ثروتمند شدن او و موفق بودنش در زندگی بود ، اصلا مورد توجه مرد نبود . با اینکه از صمیم قلب عاشق شوهرش بود اما مرد تاجر به ندرت وجود او را در خانه ای که تمام کارهایش با او بود حس می کرد و تقریبا هیچ توجهی به او نداشت.

روزی مرد احساس مریضی کرد و قبل از آنکه دیر شود فهمید که به زودی خواهد مرد. به دارایی زیاد و زندگی مرفه خود اندیشید و با خود گفت :

" من اکنون چهار  زن دارم ، اما اگر بمیرم دیگر هیچ کسی را نخواهم داشت ، چه تنها و بیچاره  خواهم شد !"

بنابرین تصمیم گرفت با زنانش حرف بزند و برای تنهاییش فکری بکند . اول از همه سراغ زن چهارم رفت و گفت :

" من تورا از همه بیشتر دوست دارم و از همه بیشتر به تو توجه کرده ام و انواع راحتی ها را برایت فراهم آورده ام ، حالا در برابر این همه محبت من آیا در مرگ با من همراه می شوی تا تنها نمانم؟"

زن به سرعت گفت :" هرگز" همین یک کلمه و مرد را رها کرد.

ناچاربا قلبی که به شدت شکسته بود  نزد زن سوم رفت و گفت :

" من در زندگی ترا بسیار دوست داشتم آیا در این سفر همراه من خواهی آمد؟"

زن گفت :" البته که نه! زندگی در اینجا بسیار خوب است . تازه من بعد از تو می خواهم دوباره ازدواج کنم و بیشتر خوش باشم " قلب مرد یخ کرد.

مرد تاجر به زن دوم رو آورد و گفت :

" تو همیشه به من کمک کرده ای . این بار هم به کمکت نیاز شدیدی دارم شاید از همیشه بیشتر ، می توانی در مرگ همراه من باشی؟"

زن گفت :" این بار با دفعات دیگر فرق دارد . من نهایتا می توانم تا گورستان همراه جسم بی جان تو بیایم اما در مرگ ،...متاسفم!" گویی صاعقه ای به قلب مرد آتش زد.

در همین حین صدایی او را به خود آورد :

" من با تو می مانم ، هرجا که بروی" تاجر نگاهش کرد ، زن اول بود که پوست و استخوان شده بود ، انگار سوء تغذیه بیمارش کرده باشد .غم سراسر وجودش را تیره و ناخوش  کرده بود و هیچ زیبایی و نشاطی برایش باقی نمانده بود . تاجر سرش را به زیر انداخت و آرام گفت :" باید آن روزهایی که می توانستم به تو توجه میکردم و مراقبت بودم ..."

در حقیقت همه ما چهار زن داریم !

الف: زن چهارم که بدن ماست . مهم نیست چقدر زمان و پول صرف زیبا کردن او بکنی وقت مرگ ، اول از همه او ترا ترک می کند.

ب: زن سوم که دارایی های ماست . هرچقدر هم برایت عزیز باشند وقتی بمیری به دست دیگران خواهد افتاد.

ج: زن دوم که خانواده و دوستان ما هستند . هر چقدر هم صمیمی و عزیز باشند ، وقت مردن نهایتا تا سر مزارت کنارت خواهند ماند.

د: زن اول که روح ماست. غالبا به آن بی توجهیم و تمام وقت خود را صرف تن و پول و دوست می کنیم . او ضامن توانمندی های ماست اما ما ضعیف و درمانده رهایش کرده ایم تا روزی که قرار است همراه ما باشد اما دیگر هیچ قدرت و توانی برایش باقی نمانده است.

Motivational stories

مترجم : مریم امامی

در طريقت هر چه پيش سالک آيد خير اوست

در صراط مستقيم ای دل کسی گمراه نيست

تا چه بازی رخ نمايد بيدقی خواهيم راند

عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نيست

چيست اين سقف بلند ساده بسيارنقش

زين معما هيچ دانا در جهان آگاه نيست

اين چه استغناست يا رب وين چه قادر حکمت است

کاين همه زخم نهان هست و مجال آه نيست

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

ور نه تشريف تو بر بالای کس کوتاه نيست

مرا گویی که رایی ؟ من چه دانم !

چنین مجنون چرایی ؟ من چه دانم !

مرا گویی بدین زاری که هستی ،به عشقم

به عشقم چون برآیی ؟ من چه دانم!

منم در موج دریاهای عشقت ،موج دریاهای عشقت

مراگویی کجایی ؟ من چه دانم!

من چه دانم ! من چه دانم !من چه دانم !

مرا گویی به قربانگاه جان ها ، نمی ترسی؟

نمی ترسی که آیی ؟ من چه دانم !

مرا گویی چه می جویی دگر تو ، برای روشنایی ؟

من چه دانم! من چه دانم! من چه دانم!

شبی بربود ناگه شمس تبریز

زمن یک دانه جانی ، من چه دانم !

من چه دانم! من چه دانم! من چه دانم!

مرا گویی تورا با این قفس چیست؟

اگر مرغ هوایی این قفس چیست؟

این قفس چیست؟

این قفس چیست؟

این قفس چیست؟

من چه دانم!

من چه دانم!

من چه دانم!

مرا گویی چه سانی ؟ من چه دانم !

کدامی وز کیانی؟ من چه دانم !

مرا گویی چنین سرمست و مخمور

ز چه رطل گرانی ؟ من چه دانم !

مرا گویی در آن لب او چه دارد ؟

کز او شیرین زبانی ؟ من چه دانم !

مرا گویی در این عمرت چه دیدی ؟

به از عمر و جوانی ؟ من چه دانم !

بدیدم آتشی اندر رخ او

چو آب زندگانی من چه دانم !

اگر من خود توام پس تو کدامی ؟

تو اینی یا تو آنی ؟ من چه دانم !

چنین اندیشه‌ها را من که باشم؟

تو جان مهربانی ؟من چه دانم !

مرا گویی که بر راهش مقیمی

مگر تو راهبانی ؟ من چه دانم !

مرا گاهی کمان سازی گهی تیر

تو تیری یا کمانی ؟ من چه دانم

نه سلامم  نه علیکم
نه سپیدم   نه سیاهم
نه چنانم که تو گویی
نه چنینم که تو خوانی
و نه آنگونه که گفتند و شنیدی
نه سمائم  نه زمینم
نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم
نه سرابم
نه برای دل تنهایی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم
نه حقیرم
نه فرستادۀ پیرم
نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم
نه جهنم نه بهشتم
چُنین است سرشتم
این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم ...

گر به این نقطه رسیدی
به تو سر بسته و در پرده بگویــم
تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را
آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی
خودِ تو جان جهانی
گر نهانـی و عیانـی
تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی
تو خود اسرار نهانی

تو خود باغ بهشتی
تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی
به تو سوگند
که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی
نه که جُزئی
نه که چون آب در اندام سَبوئی
تو خود اویی  بخود آی
تا در خانه متروکۀ هرکس ننشـــینی و
بجز روشنــی شعشـعۀ پرتـو خود هیچ نبـینـی
و گلِ وصل بـچیـنی....

یا حق

کنون از خانه بیرون شو که بهمن بر گریز آمد

ز رعد آسمان بشنو تو آواز دهل یعنی

عروسی دارد این عالم که بستان پر جهیز آمد

بیا وبزم سلطان بین زجلگه خاک خندان بین

که یاقی رفت واز نصرت نسیم مشک ریز آمد

به گوش غنچه نیلوفر همی گوید که یا ابهر

به استیز عدو می خور که هنگام ستیز آمد

خموش با شو بجو عصمت سفر کن جانب حضرت

که نبود خواب را لذت چو بانگ خیز خیز آمد

اگر از جسم بگذری و به جان رسی به حادثی رسیده باشی. حق قدیم است از کجا یابد حادث قدیم را؟ما للتراب و رب الارباب؟

نزد تو آنچه بدان بجهی و برهی، جانست، و آنگه اگر جان بر کف نهی چه کرده باشی؟!

چون چنین بارگاهی است، اکنون او بی نیاز است تو نیاز ببر، که بی نیاز، نیاز دوست دارد.

به واسطه آن نیاز از میان این حوادث ناگاه بجهی.

از قدیم چیزی به تو پیوندد و آن عشق است.

دام عشق آمد و در او پیچد، که یحبونه تاثیر یحبهم است.

از آن قدیم، قدیم را ببینی و هو یدرک الابصار.

این است تمامی این سخن که تمامش نیست، الی یوم القیامه تمام نخواهد شد.

بر من كه سبویی زده ام خرقه حرام است
ای مجلسیان راه خرابات كدام است
با چون تو حریفی به چنین جای در این وقت
گر باده خورم خمر بهشتی نه حرام است
دردا كه بپختیم در این سوز نهانی
آنرا خبر از آتش ما نیست كه خام است

عزم آن دارم که امشب مست مست
پای‌کوبان کوزه دردی به دست
سر به بازار قلندر برنهم
پس به یک ساعت ببازم هرچه هست
تا کی از تزویر باشم رهنمای
تا کی از پندار باشم خودپرست
پرده پندار می‌باید درید
توبه تزویر می‌باید شکست
وقت آن آمد که دستی برزنم
چند خواهم بود آخر پای‌بست
ساقیا در ده شرابی دلگشا
هین که دل برخواست، می در سر نشست
تو بگردان دور تا ما مردوار
دور گردون زیر پای آریم پست
مشتری را خرقه از سر برکشیم
زهره را تا حشر گردانیم مست
پس چو عطار از جهت بیرون شویم
بی‌جهت در رقص آییم از الست

... بار اندوه روزی را که هنوز نیامده بر روزی که در آن هستی حمل مکن، و بدان هرچه از مال تحصیل نمایی زیاده از قوت خود در آن بهره نخواهی داشت و خزینه دار دیگری خواهی بود و بدان در حلال دنیا حساب است و در حرام دنیا عقاب، و مرتکب شبه های آن شدن موجب عتاب است.

حکایت بهلول و شیخ جنید بغداد

 آورده‌اند که شیخ جنید بغداد به عزم سیر از شهر بغداد بیرون رفت و مریدان از عقب او. شیخ احوال بهلول را پرسید. گفتند او مردی دیوانه است. گفت او را طلب کنید که مرا با او کار است. پس تفحص کردند و او را در صحرایی یافتند. شیخ پیش او رفت و در مقام حیرت مانده سلام کرد. بهلول جواب سلام او را داده پرسید چه کسی (هستی)؟ عرض کرد منم شیخ جنید بغدادی. فرمود تویی شیخ بغداد که مردم را ارشاد می‌کنی؟ عرض کرد آری... بهلول فرمود طعام چگونه میخوری؟ عرض کرد اول «بسم‌الله» می‌گویم و از پیش خود می‌خورم و لقمه کوچک برمی‌دارم، به طرف راست دهان می‌گذارم و آهسته می‌جوم و به دیگران نظر نمی‌کنم و در موقع خوردن از یاد حق غافل نمی‌شوم و هر لقمه که می‌خورم «بسم‌الله» می‌گویم و در اول و آخر دست می‌شویم.

بهلول برخاست و دامن بر شیخ فشاند و فرمود تو می‌خواهی که مرشد خلق باشی در صورتی که هنوز طعام خوردن خود را نمی‌دانی و به راه خود رفت. مریدان شیخ را گفتند: یا شیخ این مرد دیوانه است. خندید و گفت سخن راست از دیوانه باید شنید و از عقب او روان شد تا به او رسید. بهلول پرسید چه کسی؟ جواب داد شیخ بغدادی که طعام  خوردن خود را نمی‌داند. بهلول فرمود آیا سخن گفتن خود را می‌دانی؟ عرض کرد آری. بهلول پرسید چگونه سخن می‌گویی؟ عرض کرد سخن به قدر می‌گویم و بی‌حساب نمی‌گویم و به قدر فهم مستمعان می‌گویم و خلق را به خدا و رسول دعوت می‌کنم و چندان سخن نمی‌گویم که مردم از من ملول شوند و دقایق علوم ظاهر و باطن را رعایت می‌کنم. پس هر چه تعلق به آداب کلام داشت بیان کرد.

بهلول گفت گذشته از طعام خوردن سخن گفتن را هم نمی‌دانی. پس برخاست و دامن بر شیخ افشاند و برفت. مریدان گفتند یا شیخ دیدی این مرد دیوانه است؟ تو از دیوانه چه توقع داری؟ جنید گفت مرا با او کار است، شما نمی‌دانید. باز به دنبال او رفت تا به او رسید. بهلول گفت از من چه می‌خواهی؟ تو که آداب طعام خوردن و سخن گفتن خود را نمی‌دانی، آیا آداب خوابیدن خود را می‌دانی؟ عرض کرد آری. بهلول فرمود چگونه می‌خوابی؟ عرض کرد چون از نماز عشا فارغ شدم داخل جامه‌ خواب می‌شوم، پس آنچه آداب خوابیدن که از حضرت رسول (علیه‌السلام) رسیده بود بیان کرد. بهلول گفت فهمیدم که آداب خوابیدن را هم نمی‌دانی. خواست برخیزد جنید دامنش را بگرفت و گفت ای بهلول من هیچ نمی‌دانم، تو قربه‌الی‌الله مرا بیاموز. بهلول گفت چون به نادانی خود معترف شدی تو را بیاموزم.

بدانکه اینها که تو گفتی همه فرع است و اصل در خوردن طعام آن است که لقمه حلال باید و اگر حرام را صد از اینگونه آداب به جا بیاوری فایده ندارد و سبب تاریکی دل شود. جنید گفت جزاک الله خیراً! و در سخن گفتن باید دل پاک باشد و نیت درست باشد و آن گفتن برای رضای خدای باشد و اگر برای غرضی یا مطلب دنیا باشد یا بیهوده و هرزه بود. هر عبارت که بگویی آن وبال تو باشد. پس سکوت و خاموشی بهتر و نیکوتر باشد. و در خواب کردن این‌ها که گفتی همه فرع است؛ اصل این است که در وقت خوابیدن در دل تو بغض و کینه و حسد بشری نباشد.

جز وی چه باشد کز اجل اندررباید کل ما

صد جان برافشانم بر او گویم هنییا مرحبا

رقصان سوی گردون شوم زان جا سوی بیچون شوم

صبر و قرارم برده​ای ای میزبان زودتر بیا

از مه ستاره میبری تو پاره پاره میبری

گه شیرخواره می​بری گه می​کشانی دایه را

دارم دلی همچون جهان تا میکشد کوه گران

من که کشم که کی کشم زین کاهدان واخر مرا

گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد

من آردم گندم نیم چون آمدم در آسیا

در آسیا گندم رود کز سنبله زادست او

زاده مهم نی سنبله در آسیا باشم چرا

نی نی فتد در آسیا هم نور مه از روزنی

زان جا به سوی مه رود نی در دکان نانبا

با عقل خود گر جفتمی من گفتنیها گفتمی

خاموش کن تا نشنود این قصه را باد هوا

مولانا

منِ دیوار قفس بی هٌشَه دون سَر مَزَنیت

یُه نَه پَروازِه وَ من کُنجِ قَفَس پَر مَزَنیت

دَورِ پَی جادهَ مَپیچیت مِثِ مارو هَفی

یَعنی ایطوریَ سَرهَرخَطَه چَمبَر مَزَنیت

هَرپَرَندَه َی یَه صِدی داره که مخصوصِ خُشه

خَندِسَن کوگَ  قَدِ جیقَه یِ شَوپر مَزَنیت

اَگَه بَندیر بَهاریت و وَدین صلح و صفا

تیرَ کِر بالِ پَرستو وُ کَموتَر مَزَنیت

عشق ، مَعصومِه وَ بازی مَگریتِش اُمرو

هَی وَ پَس سَر وَرِ پَهلیشْ وَ خَنجَر مَزَنیت

اَو وَ گُل تازه شِکُفتَه اَگَه نیدیتْ مَدیت

دَسِ کَمْ وَ زرِ لالَه یِ پَر پَر مَزَنیت

پا کَنی کردَنِ هر باغَ بَهونَه مَکُنیت

تیشَه مِنْ ریشَه ی نارنج و دَبی تَر مَزَنیت

آخُه بَلگ ایخَره تاریخ وُ وَرَق ری ویبو

نقشِ وارینَه وَ من صَفحهَ ی دَفتر مَزَنیت

انصاری فهلیانی